لذتی که در انتظارِ رسیدن هست، در تمنای خواستن و نداشتن و لحظه شماری برای داشتن هست، در خیال بافی های گاه و بی گاه و غنج رفتن های دلت برای حضورِ آنچه عذاب نبودنش را می کشی هست، هرگز، در خودِ رسیدن و داشتن نیست.
شاید این سرشتِ انسان است که آنچه می خواهد و در دسترسش نیست ، همیشه الهه گون تر از واقعیتِ داشتنش باشد.
برچسب:
نویسنده: پرهام عباسیان
برچسب:
نویسنده: پرهام عباسیان